انجمن ادبی مردگان

شهرنشین بازنشسته در ردای بودایی

شنبه, ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ۱۰:۰۱ ب.ظ


این مجسمه نشانگر زهد و پارساییِ طبقه متوسطِ در حال رشد در شهر­هایی همچون ادو (نام قدیمی توکیو) در این دوره است. با اینکه مجسمه فقط 40 سانتی­متر ارتفاع دارد، نیروی فوق­العاده­ای از آن ساطع می­شود و آرامش و تمرکز این پیر­مرد بوداییِ غیر­روحانی را به وضوح منتقل می­کند.

در سراسر کشور­های بودایی آسیا رسم بر آن بوده که مردمان عادی، از پیر و جوان، زمانی را در صومعه­ ها و گوشه­ های خلوت بگذرانند. به­ علاوه این افراد ارتباط نزدیکی با زیارتگاهها و معابد محلی داشتند. بخشی از زندگی روزمره آنها به خیرات، اطعام راهبان و عبادت و تامل دائمی می­گذشت تا در قیل و قال شهر مامنِ آرامشِ کوچکی بیابند.

این ترک متعلقات خیلی چیر خوبیه. خانواده هم جزء متعلقات محسوب می شوند و گاهی ترک آنها هم برای انسان مفیده.

کلا احساس تعلق زندگی را سخت می کند البته شاید برخی بگن که عدم احساس تعلق هم چیر نفرت انگیزی هست.


موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۶/۲۴
John Keating

نظرات  (۱)

یه مستند دیدم راجع به ذن، اون جا می گفت که بعضی شرکت ها و مؤسسات ژاپنی، کارکنانشون رو موظف می کنن که هر هفته یا... یه مدت زمانی به معبد ذن برن و تحت نظر استاد مراقبه کنن. ظاهراً معتقد بودن باعث بهبود فعالیت میشه.
نمی دونم هنوز این کار رو می کنن یا نه. مستند قدیمی بود. مال 1970 اون طرف ها.
پاسخ:
سلام من هم فکر نمی کنم الان چندان توجهی به این امور کنند چون که خیلی به فرهنگ غرب نزدیک شدند البته در غرب طور دیگه به کارکنان توجه می شود مثل تهیه اتاق رست

این تصویر را هم در کتاب هنر ژاپن دیدم.


ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی