انجمن ادبی مردگان

در ستایش نا آشنایی

سه شنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۵۳ ب.ظ


اولین روز هایی که شروع به وبلاگ خواندن کردم برام خیلی جالب بود که افراد به طور ناشناس مطلب می نویسند البته این ناشناسی فقط در رابطه با نام و نشان آنهاست. چرا که افراد شرح زندگی خودشان را در قالب روایات بیان می کنند.

در طی این مدت که به وبلاگ های مختلف سر زدم این نا آشنایی را زیاد دیدم. دیدم که افراد چقدر راحت مطلب می نویسند و چقدر خوب حرف می زنند و به راحتی می توانند به خودشان و نوشته هاشون افتخار کنند و حتی اسمشان را سر زبان بندازند ولی از خیر همه اینها می گذرند و بی خیال همه اینها می شوند و نا شناس می نویسند.

من که روانشناس نیستم ولی یک دلیلش به نظرم این هست که افراد در زندگی روزمره خودشان نیستند از جمله خودم. واقعا وقتی می نویسم خیلی راحت می نویسم البته چیز خاصی نیست ولی احساس راحتی می کنم و حرفم را می زنم.

امیدوارم روزی برسد که افراد خودشان باشند و از خودشون بودند نترسند. البته بخشی از این امر هم به فرهنگ ما بر می گردد و اینکه در جامعه به طور نمونه برای تصدی شغلی دقیقا باید شخصی سازی بشید یعنی اینکه به غیر از ویژگی های تخصصی باید یک  سری ویژگی های دیگر هم داشته باشید تا سیستم بپذیرد.

البته از اجتماع هم نمی شود غافل شد همانطور که سورن کیگارد میگه « به راستی که در روزگار ما دیگر کسی شهامت فرد بودن را ندارد زیرا هر انسانی چنان از دیگران خائف و ترسان است که هیچ کس را جسارت من بودن نمانده است. بیم و خوف از دیگر آدمیان است که بر همه جا مستولی است ... همه چیز سر امحا و الغای فردیت دارد»

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۵/۲۳
John Keating

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی